ﺁﺑﻠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ
ﻋﻔﻮﻧﻲ
ﺑﺎ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻨﻴﻦ ﻃﻴﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺟﻠﺪﻱ ﺩﺭ ﺷﻜﻞ ﺧﺸﻚ ﻭ ﻳﺎ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺩﻳﻔﺘﺮﻱ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻜﻞ ﻣﺮﻃﻮﺏ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ .ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺑﺎﻋﺚ ﻛﻨﺪﻱ ﺭﺷﺪ ﻭ ﻛﺎﻫﺶ ﺗﺨﻤﮕﺬﺍﺭﻱ ﻣﻲ ﮔﺮﺩﺩ .
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺗﺮﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻫﺎﻱ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻃﻴﻮﺭ ﺍﺳﺖ . ﻭﻳﺮﻭﺳﻲ ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1902 ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺎﺭﻛﺰﻭﺍﺳﺘﻴﻜﺮ Marks & sticher ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ .ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺍﻛﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻨﻴﻦ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﮋﺍﺩﻱ ﻭ ﻳﺎ ﺟﻨﺲ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺣﺴﺎﺱ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ .ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺷﺎﻳﻊ ﺍﺳﺖ .
ﺁﺑﻠﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺳﻮﯾﻪ ﻫﺎ ﯾﺎ ﺗﯿﭗ ﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﯾﺮﻭﺳﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻤﻠﻪ :
Fowl pox virus
canary pox virus
Pigeon pox virus
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻮﺍﺭﺩ turkey pox virus ﺭﺍ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩ . ﻫﺮ ﺳﻮﯾﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺍﺯ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺳﺎﺯﺩ. ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺁﺑﻠﻪ ﺩﺭ ﺟﻮﺟﻪ ﻫﺎ، ‏) ‏)ﺍﯾﺠﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻮﻗﻠﻤﻮﻥ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﻃﯿﻮﺭ ﺍﻫﻠﯽ ﺗﻮﺳﻂ ﻭﯾﺮﻭﺱ ﺁﺑﻠﻪ ﻃﯿﻮﺭ ‏( fowl pox ‏) ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺁﺑﻠﻪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻭ ﻏﯿﺮﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ .
ﻭﯾﺮﻭﺱ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﺧﺸﮑﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎﻫﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﺷﯿﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻓﻌﺎﻝ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺍﯾﻦ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺗﻮﺳﻂ ﭘﺸﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﻮﺩ . ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﺱ ﺑﺎ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻪ ﻭﯾﺮﻭﺱ ﺁﺑﻠﻪ، ﻋﺎﻣﻞ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻣﺎﻩ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺗﻮﺳﻂ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺸﻪ ﻫﺎ، ﻋﺎﻣﻞ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺑﯿﻦ ﮔﻠﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ .
ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺁﺑﻠﻪ، ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﮔﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﯾﺎﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﻃﯿﻮﺭ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ۳ ﺗﺎ ۵ ﻫﻔﺘﻪ ﻃﻮﻝ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ. ﻃﯿﻮﺭ ﺟﻮﺍﻥ ﻣﺒﺘﻼ، ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺗﻨﻔﺴﯽ ﻭ ﮔﻮﺍﺭﺷﯽ ﺩﺭﮔﯿﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﺍﺧﺘﻼﻻﺗﯽ ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭ ﺗﻨﻔﺲ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﺍﯾﻦ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﻃﯿﻮﺭ ﺟﻮﺍﻥ ﺳﺒﺐ ﺗﺎﺧﯿﺮ ﺩﺭ ﺭﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻃﯿﻮﺭ ﺗﺨﻤﮕﺬﺍﺭ ﺑﺎﻋﺚ ﺍﻓﺖ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﺍﯾﻦ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺷﮑﻞ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮﺩ :
dry form= cutaneous pox ۱ - ﺷﮑﻞ ﭘﻮﺳﺘﯽ ﯾﺎ ﺷﮑﻞ ﺧﺸﮏ
wet form= diphtheric pox ۲ - ﺷﮑﻞ ﺩﯾﻔﺘﺮﯾﮏ ﯾﺎ ﺷﮑﻞ ﻣﺮﻃﻮﺏ
ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﭘﻮﺳﺘﯽ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ، ﻧﺪﻭﻟﻬﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺯﮔﯿﻞ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺎﻋﺚ ﺩﻟﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ. ﺍﯾﻦ ﺯﺧﻢ ﻫﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺟﺎﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺮ ﺑﻮﺩﻩ ‏( ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎﺝ، ﺭﯾﺶ، ﮔﻮﺵ، ﭼﺸﻢ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﺭﻭﯼ ﭘﺎﻫﺎ ‏) ﻇﺎﻫﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ . ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﻣﺮﻃﻮﺏ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ، ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺩﻫﺎﻥ ﻭ ﻣﺠﺎﺭﯼ ﺗﻨﻔﺴﯽ ‏( ﺣﻨﺠﺮﻩ ﻭ ﻧﺎﯼ ‏) ﺩﺭﮔﯿﺮ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻏﺸﺎﯼ ﻣﻮﮐﻮﺳﯽ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﺍﺣﯽ ﺗﺨﺮﯾﺐ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺯﺧﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .
ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺁﺑﻠﻪ ﺩﺭ ﻃﯿﻮﺭ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺗﺎﺭﯾﺨﭽﻪ ﻭ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺯﺧﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻠﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﮐﺮﺩ . ﺩﺭ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺁﺯﻣﺎﯾﺸﮕﺎﻫﯽ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺑﺎﻓﺖ ﻭ ﯾﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ، ﻧﺤﻮﻩ ﺳﺮﺍﯾﺖ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ. ﺍﯾﻦ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﭘﯿﺸﮕﯿﺮﯼ ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﻃﯿﻮﺭ، ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺁﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﺍﮐﺴﯿﻨﺎﺳﯿﻮﻥ، ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺿﺪﻋﻔﻮﻧﯽ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ .
ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻧﻮﻉ ﻭﺍﮐﺴﻦ ﻣﻮﺛﺮ ﺑﺮ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ . ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻭﺍﮐﺴﯿﻨﺎﺳﯿﻮﻥ ﻃﯿﻮﺭ ﺿﺮﻭﺭﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﺯﯾﺎﺩ ﺷﺪﻩ، ﯾﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﯽ ﻗﺒﻼ ﺭﺥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﻮﺟﻪ ﻫﺎﯼ ﮔﻮﺷﺘﯽ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺭﻭﺯﮔﯽ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﻏﻬﺎﯼ ﺗﺨﻤﮕﺬﺍﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ ﺩﺭ ۶ ﺗﺎ ۱۰ ﻫﻔﺘﮕﯽ ﻭﺍﮐﺴﯿﻨﺎﺳﯿﻮﻥ ﺑﻪ ﺭﻭﺵ ﺗﻠﻘﯿﺢ ﺩﺭ ﺑﺎﻝ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺳﻮﺯﻧﻬﺎﯼ ﺩﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﺷﯿﺎﺭﺩﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﯿﺮﺩ. ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﻭﺍﮐﺴﯿﻨﺎﺳﯿﻮﻥ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﯾﻤﻨﯽ ﺩﺍﺋﻤﯽ ﺩﺭ ﻃﯿﻮﺭ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ.
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ
ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﺎﻛﻴﺎﻥ ‏( Borreliota aviun ‏) ﺑﻮﻗﻠﻤﻮﻥ ‏( B . meleagridis‏) ،ﻛﺒﻮﺗﺮ ‏( B.columbea ‏) ﻭ ﻗﻨﺎﺭﻱ ‏( B.fringillae‏)ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺍﺯ ﺗﺤﺖ ﮔﺮﻭﻩ 4 ﺟﻨﺲ ﺁﻭﺭﻱ ﭘﺎﻛﺲ ﻭﻳﺮﻭﺱ ‏( Avipox virus ‏) ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﺎﻛﺲ ﻭﻳﺮﻳﺪﻩ ‏(Pox viridea‏) ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎﻱ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺁﻥ 25/0 ﻣﻴﻜﺮﻥ ﻭ ﺍﺳﻴﺪ ﻧﻮﻛﻠﺌﻴﻚ ﺁﻥ DNA ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ . ﻫﻴﺪﺭﻭﻛﺴﻴﺪ ﺳﺪﻳﻢ ﻭ ﺍﺗﻴﻞ ﺍﻟﻜﻞ ﺩﺭ ﻋﺮﺽ 10 ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﻲ ﺳﺎﺯﺩ .ﭘﺘﺎﺱ ﻣﺤﺮﻕ 100/1 ﺳﻮﺑﻴﻠﻤﻪ 100/1 ﻭ ﻛﺮﻳﺴﺘﺎﻝ ﻭ ﻳﻮﻟﻪ ﻧﻴﺰ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻲ ﺑﺮﻧﺪ .
ﻭﻳﺮﻭﺱ ﻫﺎﻱ ﮔﺮﻭﻩ ﺁﺑﻠﻪ ﻃﻴﻮﺭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺳﺮﻭﻟﻮﮊﻳﻜﻲ ﻭ ﺍﻳﻤﻮﻧﻮﻟﻮﮊﻳﻜﻲ ﺑﺎﻫﻢ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻤﻴﺰ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﺗﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﻱ ﺍﻳﻤﻨﻴﺖ ﻣﺘﻘﺎﻃﻊ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺛﺒﻮﺕ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻣﻜﻤﻞ SN , HI ﻭ ﭘﺎﺩﺗﻨﻬﺎﻱ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﺎﻛﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺁﺑﻠﻪ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ .
ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﺎﻛﻴﺎﻥ، ﺑﻮﻗﻠﻤﻮﻥ، ﻗﺮﻗﺎﻭﻝ ﻭ ﺑﻠﺪﺭﭼﻴﻦ ﺭﺍ ﻣﺒﺘﻼ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺎﻛﻴﺎﻥ، ﻛﺒﻮﺗﺮ ﻭ ﻗﻨﺎﺭﻱ ﻭ ﺑﻮﻗﻠﻤﻮﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺍﻳﻤﻨﻴﺖ ﻣﻲ ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﻳﺮﻭﺱ ﺁﺑﻠﻪ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﺒﺘﻼ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﺎﻛﻴﺎﻥ، ﺑﻮﻗﻠﻤﻮﻥ ﻭ ﻏﺎﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻣﺨﺘﺼﺮﻱ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﻭ ﻗﻨﺎﺭﻱ ﻭ ﺗﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﻱ ﺩﺭ ﻣﺎﻛﻴﺎﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺍﻳﻤﻨﻴﺖ ﻣﻲ ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺁﺑﻠﻪ ﻗﻨﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﻛﺒﻮﺗﺮ، ﻗﻨﺎﺭﻱ، ﮔﻨﺠﺸﻚ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻً ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻗﻨﺎﺭﻱ ﻭ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺍﻳﻤﻨﻴﺖ ﻣﻲ ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺁﺑﻠﻪ ﺑﻮﻗﻠﻤﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻛﻴﺎﻥ، ﻛﺒﻮﺗﺮ ﻭ ﺑﻮﻗﻠﻤﻮﻥ ﺭﺍ ﻣﺒﺘﻼ ﻣﻲ ﺳﺎﺯﺩ . ﺍﺭﺩﻙ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﺮﻍ ﻭ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﻣﻘﺎﻭﻡ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ .
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﺸﻜﻲ ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻫﺎﻱ ﻛﻨﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺑﻤﺪﺕ 3-4 ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻲ ﻣﺎﻧﺪ . ﻭﻳﺮﻭﺱ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺯﺧﻤﻬﺎ ﻭ ﺧﺮﺍﺷﻬﺎﻱ ﺟﻠﺪﻱ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻁ ﭼﺸﻢ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺪﻥ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻱ ﺍﭘﻲ ﺗﻠﻴﺎﻝ ﭘﻮﺳﺖ ﻭ ﻏﺸﺎﺀ ﻣﻮﻛﻮﺳﻲ ﺩﻫﺎﻥ ﺭﺷﺪ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ .
ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺁﺑﻠﻪ ﻃﻴﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ ﻣﺮﻍ 10-12 ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ﺟﻨﻴﻦ ﺑﻮﻗﻠﻤﻮﻥ ﻭ ﺍﺭﺩﻙ ﺭﺷﺪ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ، ﺭﺍﻩ ﺗﺰﺭﻳﻖ ﺩﺭﭘﺮﺩﻩ ﻛﻮﺭﻳﻮﺁﻻﻧﺘﻮﺋﻴﻚ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ . ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺗﺰﺭﻳﻖ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ‏( Pock ‏) ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ . ﻭﻳﺮﻭﺱ ﻫﺎﻱ ﺁﺑﻠﻪ ﻃﻴﻮﺭ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﻓﻴﺒﺮﻭﺑﻼﺳﺖ ﺟﻨﻴﻦ ﺟﻮﺟﻪ ﻭ ﺍﺭﺩﻙ ﺭﺷﺪ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﻣﺸﺨﺺ ‏( CPE ‏) ﻣﻲ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻛﺸﺖ ﺳﻠﻮﻟﻲ ﺑﺎ ﺁﮔﺎﺭ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ 11 ﺭﻭﺯ ﺍﻳﺠﺎﺩ Plague ﻧﻤﺎﻳﺪ .
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎ :
- ﻭﺟﻮﺩ ﺟﻮﺵ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺯﺧﻤﻬﺎﯾﯽ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺗﺎﺝ ﻭ ﺭﯾﺶ .
- ﺿﺎﯾﻌﺎﺕ ﮐﺎﺯﺋﻮﺱ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺩﻫﺎﻥ ، ﺣﻠﻖ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﺎﯼ .
- ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﯽ .
- ﮐﺎﻫﺶ ﺍﺷﺘﻬﺎ .
- ﮐﺎﻫﺶ ﺭﺷﺪ .
- ﮐﺎﻫﺶ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺗﺤﻢ ﻣﺮﻍ .
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ :
- ﺑﺮﻭﺯ ﭘﺎﭘﻮﻝ ﮐﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﻭﺯﯾﮑﻞ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺳﭙﺲ ﭘﻮﺳﺘﻮﻝ ﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ .
- ﻭﺟﻮﺩ ﺯﺧﻤﻬﺎﯼ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ .
- ﺩﺭ ﻓﺮﻡ ﺩﯾﻔﺘﺮﯾﮏ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ، ﭘﻼﮐﻬﺎﯼ ﮐﺎﺯﺋﻮﺱ ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ ، ﺣﻠﻖ ، ﻧﺎﯼ ﻭ ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺣﻔﺮﻩ ﺑﯿﻨﯽ ﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ .
- ﻭﺟﻮﺩ ﮔﻨﺠﯿﺪﮔﯽ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﺧﻞ ﺳﯿﺘﻮﭘﻼﺳﻤﯽ ‏( ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺑﻮﻟﯿﻨﮕﺮ ‏) ﺑﺎ ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺍﺻﻠﯽ ‏( ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺑﻮﺭﻝ ‏) ﺩﺭ ﻣﻌﺎﯾﻨﺎﺕ ﻣﯿﮑﺮﻭﺳﮑﻮﭘﯽ .
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﺰﺍﺋﻲ :
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻱ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﺎﻛﻴﺎﻥ ﻭ ﺑﻮﻗﻠﻤﻮﻥ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ .ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﻣﺎﻛﻴﺎﻥ ﻭ ﻗﻨﺎﺭﻱ ﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﭼﻨﺪﺭﻭﺯﮔﻲ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ . ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﻌﺘﺪﻟﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﻣﺎﻛﻴﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﭘﺎﺋﻴﺰ ﻭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﮔﺮﻣﺴﻴﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ .

ﻃﺮﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻭ ﻭﺍﮔﻴﺮﻱ :
ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﺮﻏﺪﺍﻥ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻫﻮﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺯﺧﻤﻬﺎ ﻭ ﺧﺮﺍﺷﻬﺎﻱ ﺟﻠﺪﻱ ﻭ ﻣﺨﺎﻁ ﭼﺸﻢ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺪﻥ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﮔﺎﻫﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ ﺷﻜﻞ ﭼﺸﻤﻲ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ . ﺩﺭ ﻣﺤﻮﻃﻪ ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺗﻮﺳﻂ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ‏( ﭘﺸﻪ ﻫﺎﻱ ﻛﻮﻟﻜﺲ، ﺁﺋﺪﺱ، ﺁﻧﻮﻓﻞ، ﺗﺌﻮﺑﺎﻟﺪ ﻳﺎ ﻭﺍﺳﺘﮕﻮﻣﻴﺎ ‏) ﻛﻪ ﻧﺎﻗﻞ ﻣﻴﻜﺎﻧﻴﻜﻲ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺰﺍﻳﺪ ﻧﻤﻲ ﻳﺎﺑﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﺩ .
ﻭﻳﺮﻭﺱ ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ‏( 4-5 ﻫﻔﺘﻪ‏)ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﭘﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻛﺮﺩﻥ ﻣﺮﻍ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﻳﺮﻣﻲ ﺯﻭﺩﮔﺬﺭ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﺍﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺗﺎ 90 ﺭﻭﺯ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺩﺭ ﺧﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ .ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﺮﻏﺪﺍﻥ ﺍﻏﻠﺐ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻬﺎ ﺣﺎﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﺭﺝ ﻛﻤﺘﺮ ﺣﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﻘﻂ ﻃﻴﻮﺭﻱ ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﭘﺸﻪ ﮔﺰﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻣﺒﺘﻼ ﻣﻲ ﮔﺮﺩﻧﺪ . ﻃﻴﻮﺭ ﻣﺒﺘﻼ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺑﻬﺒﻮﺩﻱ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﺣﺎﻣﻞ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﻧﻤﻲ ﮔﺮﺩﻧﺪ .
ﻋﻼﺋﻢ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ :
ﺩﻭﺭﻩ ﻧﻬﻔﺘﻪ 4-10 ﺭﻭﺯ ﻭ ﺳﻴﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ 3-4 ﻫﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﻴﻠﻲ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ . ﻭﺍﮔﻴﺮﻱ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﻴﻠﻲ ﻛﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻓﻘﺮ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻲ ﻭ ﻋﺪﻡ ﭘﻴﺸﮕﻴﺮﻱ ﺧﻴﻠﻲ ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ .ﺗﻠﻔﺎﺕ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﻛﻢ ﻭﻟﻲ ﮔﺎﻫﻲ ﺗﺎ 50 ﺩﺭﺻﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺳﺪ .ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺑﺎﻋﺚ ﻻﻏﺮﻱ ﻭ ﻛﻨﺪﻱ ﺭﺷﺪ ﻭ ﻛﻢ ﺷﺪﻥ ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ ﻣﻲ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺷﻜﻞ ﺯﻳﺮ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻣﻲ ﻳﺎﺑﺪ .
-1 ﺷﻜﻞ ﺟﻠﺪﻱ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻜﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺯﮔﻴﻞ ﻣﺎﻧﻨﺪﻱ ﺩﺭ ﺳﺮ، ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﻴﻨﻲ ، ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺎﻱ ﭼﺸﻢ ﻭ ﺩﻫﺎﻥ، ﺗﺎﺝ ﻭ ﺭﻳﺶ ﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺭ ﺭﻭﻱ ﺳﺎﻕ ﭘﺎ، ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺨﺮﺝ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﺍﺣﻲ ﭘﺮﺩﺍﺭ ﻣﺜﻞ ﺭﺍﻥ ﻭ ﺳﻴﻨﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ . ﺩﺭ ﻮﺟﻪ ﮔﻮﺷﺘﻲ ﺩﺭ ﺑﻌﻀﻲ ﺣﺎﻻﺕ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﻓﻘﻂ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﻕ ﭘﺎﻫﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ . ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻛﻮﭼﻚ ﻭ ﺳﻔﻴﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺯﺭﺩ ﺭﻧﮓ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ .ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻭﻫﻔﺘﻪ ﭘﺮﺧﻮﻥ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ ﺁﻣﺎﺱ ﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻳﻚ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻫﺎﺋﻲ ﺭﻭﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ .ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻫﺎ ﻛﺎﻣﻞ ﺷﻮﻧﺪ ﻛﻨﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ ﺯﻳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﻃﻮﺏ ﻭ ﺗﺮﺷﺢ ﺍﻛﺴﻮﺩﺍﻱ ﺳﺮﻭﺯﻱ ﭼﺮﻛﻲ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ .ﺍﻳﻦ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺤﻜﻢ ﺩﺭ ﻣﺤﻞ ﺧﻮﺩ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ 3-4 ﻫﻔﺘﻪ ﻛﻪ ﺑﺎﻓﺖ ﺯﻳﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﺘﻴﺎﻡ ﻣﻲ ﭘﺬﻳﺮﺩ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺪ .ﺍﮔﺮ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﻛﻨﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ ﺧﻮﻧﺮﻳﺰﻱ ﺩﺭ ﻣﺤﻞ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ . ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺯﮔﻴﻞ ﻫﺎ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺟﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺪﺗﻲ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﻲ ﻣﺎﻧﺪ .
-2 ﺷﻜﻞ ﻣﺨﺎﻃﻲ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻜﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺩﻳﻔﺘﺮﻳﻚ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﻱ ﻏﺸﺎﺀ ﻣﻮﻛﻮﺳﻲ ﺑﺮﻧﮓ ﺳﻔﻴﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻲ ﻳﺎﺑﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻮﺭﻡ
ﺩﻫﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﻧﻜﺮﻭﺗﻴﻚ ﭘﻨﻴﺮﻱ ﺯﺭﺩ ﺭﻧﮓ ﺷﺒﻴﻪ ﺩﻳﻔﺘﺮﻱ ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻲ ﻧﻤﺎﻳﺪ .ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎ
ﻛﻨﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ ﺯﺧﻤﻬﺎﻱ ﺧﻮﻧﻲ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ .
ﺍﻳﻦ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺳﻴﻨﻮﺳﻬﺎ، ﻣﺠﺮﺍﻱ ﺑﻴﻨﻲ ﻭ ﮔﻠﻮ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺭﺍﻩ ﻫﻮﺍ ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻴﻬﺎﻱ ﺗﻨﻔﺴﻲ ﮔﺮﺩﻧﺪ . ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺳﻴﻨﻮﺳﻬﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻮﺭﻡ ﻭ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﻣﻮﺍﺩ ﭘﻨﻴﺮﻱ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻮﺳﻬﺎ ﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺷﺒﻴﻪ ﻛﺮﻳﺰﺍ ﺭﺍ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ . ﺷﻜﻠﻲ ﺍﺯ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﺨﺎﻃﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﺎﻱ ﻭ ﺑﺮﻧﺸﻬﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﻏﺸﺎﺀ ﻣﻮﻛﻮﺳﻲ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ .ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﺗﺨﻤﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻱ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻛﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻲ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻫﻤﺮﺍﻫﻲ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺁﺑﻠﻪ ﻭ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺗﻨﻔﺴﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻓﻴﺰﻳﻜﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻧﺎﻱ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ . ﻣﻮﺍﺭﺩﻱ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻜﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ 1358 ﺩﺭ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺎﻩ ﻃﻴﻮﺭ ﺩﺍﻧﺸﻜﺪﻩ ﺩﺍﻣﭙﺰﺷﻜﻲ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ .ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎﻱ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻧﺎﻱ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺁﺑﻠﻪ ﺑﺮﺍﺣﺘﻲ ﻛﻨﺪﻩ ﻧﻤﻲ ﺷﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺩﺭ ﻻﺭﻧﮕﻮ ﺗﺮﺍﻛﺌﻴﺖ ﺑﺴﺎﺩﮔﻲ ﺍﺯ ﻏﺸﺎﺀ ﻧﺎﻱ ﺟﺪﺍ ﻣﻲ ﮔﺮﺩﻧﺪ .
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﺟﻠﺪﻱ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺑﻬﺒﻮﺩﺵ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﻜﻞ ﻣﺨﺎﻃﻲ ﻛﻪ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻱ ﺗﻨﻔﺴﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ . ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﻭ ﺷﻜﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ .ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻫﺎﻱ ﺍﻧﮕﻠﻲ ﻭ ﻓﻘﺮ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻲ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪﺕ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻣﻲ ﮔﺮﺩﻧﺪ .
ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﻛﺎﻟﺒﺪ ﮔﺸﺎﺋﻲ :
ﺁﺛﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﺍﻣﻬﺎﻱ ﺩﺍﺧﻠﻲ ﺑﺪﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻲ ﺷﻮﺩ . ﺩﺭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺭﻳﺰﺑﻴﻨﻲ ﮔﻨﺠﻴﺪﮔﻴﻬﺎﻱ ﺩﺍﺧﻞ ﺳﻴﺘﻮﭘﻼﺳﻤﻲ ﻣﻘﺎﻃﻊ ﻧﺴﻮﺝ ﺩﺍﻧﻪ ﻫﺎﻱ ﺁﺑﻠﻪ ﻛﻪ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺷﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ .ﺍﻳﻦ ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺭﺍ ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺑﻮﻟﻴﻨﮋﺭ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﻧﻬﺎ 5-30 ﻣﻴﻜﺮﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺟﺴﺎﻡ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻱ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺑﻮﺭﻝ ﻛﻪ ﻣﺤﺘﻤﻼ ﺫﺭﺍﺕ ﻭﻳﺮﻭﺳﻲ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ .
ﺗﺸﺨﻴﺺ :
ﺑﺎ ﺩﺭﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺗﺎﺭﻳﺨﭽﻪ ﮔﻠﻪ، ﻭﺟﻮﺩ ﺯﮔﻴﻠﻬﺎﻱ ﺁﺑﻠﻬﻒ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮔﻨﺠﻴﺪﮔﻴﻬﺎﻱ ﺩﺍﺧﻞ ﺳﻴﺘﻮﭘﻼﺳﻤﻲ ﻛﻪ ﮔﺎﻫﻲ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻴﺘﻮﭘﻼﺳﻢ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺗﺠﺮﺑﻲ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺑﺎ ﻣﺎﻟﺶ ﻋﺼﺎﺭﻩ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺩﺭ ﻧﺎﺣﻴﻪ ﺗﺎﺝ ﻭ ﺭﻳﺶ ﻭ ﻳﺎ ﺭﻳﺸﻪ ﭘﺮﻫﺎ ﻭ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺑﻌﺪﺍﺯ 5-7 ﺭﻭﺯ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺟﺪﺍ ﻛﺮﺩﻥ ﻭﻳﺮﻭﺱ ﺗﻮﺳﻂ ﺗﺰﺭﻳﻖ ﺑﻪ ﺟﻨﻴﻦ ﺟﻮﺟﻪ ﻭ ﻳﺎ ﻛﺸﺖ ﺳﻠﻮﻟﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﺩ .
ﺍﺯﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻳﻤﻨﻴﺖ ﻣﺘﻘﺎﻃﻊ ﻭ ﻳﺎ ﮊﻝ ﺩﻳﻔﻮﺯﻳﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻛﺮﺩ .
ﭘﻴﺸﮕﻴﺮﻱ ﻭ ﻛﻨﺘﺮﻝ
ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﻭﺍﻛﺴﻨﺎﺳﻴﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻛﻴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻭﻗﻮﻉ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ .ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻘﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﭘﺎﺋﻴﺰ ﻭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﺎﺳﻴﻮﻥ ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭ ﻭ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﮔﺮﻣﺴﻴﺮ ﻛﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﺎﺳﻴﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﻗﻊ ﻟﺰﻭﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ .ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻘﻲ ﻛﻪ ﺧﻄﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻃﻴﻮﺭ ﮔﻮﺷﺘﻲ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻜﺮﻭﺯﮔﻲ ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﻪ ﻧﻤﻮﺩ . ﻣﺮﻏﺎﻥ ﺗﺨﻤﻲ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ 1-2 ﻣﺎﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻉ ﺗﺨﻤﮕﺬﺍﺭﻱ ﻭ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎً ﺩﺭ ﺳﻪ ﻣﺎﻫﮕﻲ ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﻪ ﻧﻤﻮﺩ .ﻣﺮﻏﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﺎﻝ ﺩﻭﻡ ﺗﺨﻤﮕﺬﺍﺭﻱ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻱ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻳﻜﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﻪ ﺷﻮﻧﺪ .
ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﺑﺮﺿﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ .ﻭﺍﻛﺴﻦ ﺁﺑﻠﻪ ﻛﺒﻮﺗﺮﻱ ﻭ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﺮﻏﻲ ﻛﻪ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻛﺸﺖ ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ ﺟﻮﺟﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻛﺸﺖ ﻓﻴﺒﺮﻭﺑﻼﺳﺖ ﺟﻨﻴﻦ ﺟﻮﺟﻪ ﺗﻬﻴﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ .
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ .ﺗﻠﻘﻴﺢ ﺩﺭ ﺭﻳﺸﻪ ﭘﺮﻫﺎ ﻭ ﺗﻠﻘﻴﺢ ﺩﺭ ﻧﺴﻮﺝ ﺑﺎﻝ . ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻠﻘﻴﺢ ﺩﺭ ﺭﻳﺸﻪ ﭘﺮ ﺣﺪﻭﺩ 15 ﭘﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺧﺎﺭﺟﻲ ﺭﺍﻥ ﻛﻨﺪﻩ ﻭ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﺮﺱ ﻛﻮﭼﻜﻲ ﺩﺭ ﻣﺤﻞ ﻣﻲ ﻣﺎﻟﻨﺪ . ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻌﻲ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺭﻳﺸﻪ ﭘﺮﻫﺎ ﺧﻮﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﻧﺸﻮﺩ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻨﺼﻮﺭﺕ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩ .
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﻧﺮﻳﺰﻱ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﺎﺳﻴﻮﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ . ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻠﻘﻴﺢ ﺩﺭ ﻧﺴﻮﺝ ﺑﺎﻝ، ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﻙ ﺗﻴﺰﻱ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ ﻧﺎﺣﻴﻪ ﺍﻱ ﺍﺯ ﺑﺎﻝ ﻛﻪ ﻓﺎﻗﺪ ﮔﻮﺷﺖ ﻭ ﺭﮒ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻓﺮﻭ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ .ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﺮﻏﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺟﻬﺖ ﭘﻴﺸﮕﻴﺮﻱ ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ .
ﺣﺪﻭﺩ 10 ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ ﻃﻴﻮﺭ ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﻪ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ 70-10 ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﮔﺮ ﺍﺑﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺤﻞ ﺗﻠﻘﻴﺢ ﺩﺭ ﺭﻳﺸﻪ ﭘﺮ ﻭ ﭘﻮﺳﺖ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺘﻮﺭﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻠﻘﻴﺢ ﺩﺭ ﻧﺴﻮﺝ ﺑﺎﻝ ﻳﻚ ﻳﺎ ﺩﻭ ﺩﻭﻧﺪﻭﻝ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺑﺮﻧﺞ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺩ ﻛﻮﭼﻚ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ . ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻨﺼﻮﺭﺕ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﺎﺳﻴﻮﻥ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻮﺩ . ﺍﻳﻤﻨﻲ ﺣﺎﺻﻠﻪ ﺍﺯ ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﺎﺳﻴﻮﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ 2 ﻫﻔﺘﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ 4 ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻪ ﺣﺪﺍﻛﺜﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﻜﺴﺎﻝ ﻭ ﮔﺎﻫﻲ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﻲ ﻣﺎﻧﺪ .ﻭﺍﻛﺴﻦ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﺮﻏﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺳﻮﻳﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻳﺮﻭﺳﻲ ﻛﻪ ﺗﺨﻔﻴﻒ ﺣﺪﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ .ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻳﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎً ﻣﺼﺮﻑ ﻧﺸﻮﺩﺑﺎﻋﺚ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻣﻲ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻟﻲ ﺍﮔﺮ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﺼﺮﻑ ﺷﻮﺩ ﺍﻳﻤﻨﻴﺖ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ . ﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﻛﺒﻮﺗﺮﻱ ﺩﺍﺭﺍﻱ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﺰﺍﺋﻲ ﻛﻤﺘﺮﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺎﻛﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻮﺟﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻦ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺨﻤﮕﺬﺍﺭﻱ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﻗﻊ ﺷﻴﻮﻉ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ . ﺧﺎﺻﻴﺖ ﺍﻳﻤﻨﻲ ﺑﺨﺸﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﻛﻢ ﺍﺳﺖ . ﺑﻌﻠﺖ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻤﻨﻴﺖ ﺣﺎﺻﻠﻪ ﺩﺭ ﻃﻴﻮﺭﻳﻜﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ 6 ﻫﻔﺘﮕﻲ ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻛﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺳﻦ ﺗﺨﻤﮕﺬﺍﺭﻱ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﻪ ﻧﻤﻮﺩ . ﻃﻴﻮﺭ ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺿﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺁﺑﻠﻪ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﻃﻴﻮﺭ ﺣﺴﺎﺱ ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻄﺮ ﺳﺮﺍﻳﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ .
ﻭﺍﻛﺴﻦ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺳﻮﻳﻪ Roakin ﻧﻴﻮﻛﺎﺳﻞ ﻭ ﺳﻮﻳﻪ ﺧﻔﻴﻒ ﺁﺑﻠﻪ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻃﻴﻮﺭﻳﻜﻪ ﻗﺒﻼ ﺑﺎ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﺿﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻧﻴﻮﻛﺎﺳﻞ ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻦ 5 ﻣﺎﻫﮕﻲ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺗﻠﻘﻴﺢ ﺩﺭ ﻧﺴﻮﺝ ﺑﺎﻝ ﻭ ﻳﺎ ﺭﻳﺸﻪ ﭘﺮﻫﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﻳﻤﻨﻲ ﺣﺎﺻﻠﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﻜﺪﻭﺭﻩ ﺗﺨﻤﮕﺬﺍﺭﻱ ﺍﺳﺖ . ﺍﺧﻴﺮﺍً ﻧﻴﺰ ﻣﺨﻠﻮﻃﻲ ﺍﺯ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﺮﻏﻲ ﻳﺎ ﻛﺒﻮﺗﺮﻱ ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻛﺸﺖ ﺳﻠﻮﻝ ﺑﺎ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﻣﺎﺭﻙ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻝ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺯﻳﺮ ﺟﻠﺪﻱ ﺩﺭ ﺟﻮﺟﻪ ﻫﺎﻱ ﮔﻮﺷﺘﻲ ﻳﻜﺮﻭﺯﻩ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺠﺮﺑﻲ ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺑﻜﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ .
ﺩﺭﻣﺎﻥ :
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﻭﺍﻛﺴﻴﻨﺎﺳﻴﻮﻥ ﻏﻴﺮ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻛﺮﺩﻥ ﺳﻴﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻱ ﻭﺍﮔﻴﺮﻱ، ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻛﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﺳﺘﺮﺳﻬﺎﻱ ﻣﺤﻴﻄﻲ، ﺿﺪ ﻋﻔﻮﻧﻲ ﻛﺮﺩﻥ ﺟﺮﺍﺣﺎﺕ ﺑﺎ ﺗﺮﻛﻴﺒﺎﺕ ﻳﺪﻩ ﻣﺜﻞ ﺗﻨﻄﻮﺭﻳﺪ ﻳﺎ ﮔﻠﻴﺴﻴﺮﻳﻦ ﻳﺪﻩ ﻭ ﻣﺼﺮﻑ ﺁﻧﺘﻲ ﺑﻴﻮﺗﻴﻜﻬﺎﻱ ﻭﺳﻴﻊ ﺍﻟﻄﻴﻒ ﺑﺮﺍﻱ ﭘﻴﺸﮕﻴﺮﻱ ﻋﻔﻮﻧﺘﻬﺎﻱ ﺛﺎﻧﻮﻱ ﺑﻜﺎﺭ ﻣﻲ ﺭﻭﺩ